η ανάγκη να είσαι «σπέσιαλ»

 η ανάγκη να είσαι «σπέσιαλ»

Έχω την εντύπωση ότι η ανάγκη για δημοφιλία είναι μιά μεγάλη ψυχολογική παγίδα και στέρηση ελευθερίας.

Ο σύγχρονος εγωκεντρικός άνθρωπος δεν αντέχει την ανωνυμία του: 

πρέπει να είναι δημοφιλής και αναγνωρίσιμος γιά να είναι κάποιος.

Γιά να αποκτήσει ταυτότητα,  έστω και ως κούφια κατασκευή.

Προφανώς δεν μπορεί να ανακαλύψει την πενικιλίνη… ούτε να κάνει καμιά μεγάλη έρευνα στην …πυρηνική φυσική : αυτά είναι δύσκολα πράγματα. 

Απλά, ο εύκολος τρόπος είναι να αποκτήσει πολλούς ακόλουθους στα social media.

Η πλάκα είναι ότι τα ίδια τα social media δίνουν λεφτά στους δημοφιλείς δημιουργούς βίντεο…

Άρα,  η δόξα πάει μαζί με το χρήμα. 

Και πολύ εύκολα γίνεσαι κάποιος χωρίς να ιδρώνεις  και χωρίς να διαβάζεις.

Και έτσι, η εικόνα θριάμβευσε  επί της ουσίας και του περιεχομένου…

…και όλοι κάθονται και λένε βλακείες,  κάνοντας τους καραγκιόζηδες, αυτοεξευτελιζόμενοι,  για να γίνουν διάσημοι και να βγάλουν λεφτά.

Προφανώς είναι μια κοινωνική παθολογία όλο αυτό. 

Αλλά η βασική στραβή ιδέα είναι ότι «για να αξίζει ο άνθρωπος, πρέπει να ξεχωρίζει».

…πρέπει  να συγκεντρώνει την προσοχή των υπολοίπων.

Μια ναρκισσιστική ανοησία.

Μέχρι να αποδεχτεί ο μέσος άνθρωπος τα αυτονόητα, θα ταλαιπωρείται τζάμπα:

μέχρι να αποδεχτεί  ότι δε χρειάζεται να είναι ούτε πολύ όμορφος,  ούτε πολύ έξυπνος,  ούτε πολύ ελκυστικός,  ούτε πολύ πνευματώδης, ούτε πλούσιος , ούτε συμπαθητικός, για νά ζεί  μια υγιή και ισορροπημένη ζωή.

Ο μέσος όρος ισορροπημένης συμπεριφοράς έχει τις πιο πολλές πιθανότητες να βιώσει λιγότερες  τραγωδίες.

Δεν χρειαζόμαστε ούτε συμπαθείς ούτε αντιπαθείς: μόνο καλούς και λογικούς ανθρώπους.

Μέτρον Άριστον.

Οι εικόνες είναι είδωλα και Είδωλα.

Κακά πράγματα.