οι ευνούχοι

οι ευνούχοι

Το ποδόσφαιρο ως θέαμα και οπαδισμός δεν είναι παιχνίδι αλλά ψυχολογική εκτόνωση του καταπιεσμένου νέου και μεσήλικα άνδρα… 

…του κακομοίρη που θέλει να τρέξει, να παίξει, να διακριθεί , να τον θαυμάσουν…και δεν μπορεί.

Δεν τον αφήνει η κακομοιριά του, το σώμα του, η αδυναμία του, τα κυκλώματα, η σκατοδουλειά  του, τα ωράριά του, οι υποχρεώσεις του. 

Πρέπει να μισθώσει κάποιο ίνδαλμα, να τρέξει και να ντριπλάρει,  αντ’ αυτού.

Οι σκλάβοι έχουν περιορισμένες δυνατότητες πραγματικής ψυχαγωγίας και αρκούνται στα υποκατάστατα. 

Θεάματα, αλκοόλ, ουσίες, τσόντες, μηχανές, σαβουροσχέσεις.

Και επιθετικότητα. 

Κατασκευασμένοι εχθροί από την άλλοι «ομάδα»- συμμορία.

Οι νονοί πληρώνουν ψίχουλα και προνόμια και καμαρώνουν επιρροή και ιδιωτικό στρατό . 

Τώρα αν πεθάνει και κάποιος πάνω στον τσαμπουκά, εεεε τι να κάνουμε?

….παράπλευρη απώλεια. 

Τα δημοσιογραφάκια και τα βουλευτάκια θα κλάψουν αντί ημών στα τηλεπαράθυρα.

Η χυδαιότης του ποδοσφαίρου και των «σπορ», εκτός από κοινωνική εκτόνωση,  είναι  και κοινωνική εκπαίδευση : 

εκπαιδεύει στον ατομικισμό και στον κοινωνικό ανταγωνισμό :

«στην ζωή άλλοι παίζουν άμυνα και άλλοι επίθεση».

«Αν δεν είσαι πρώτος είσαι λούζερ»

….γίνε παθητικός θεατής.

Χειροκροτητής.

….ναι …άλλοι προσπαθούν να μην χάσουν και άλλοι προσπαθούν να βάλουν πολλά γκολ.

Οι πολλοί, δεν μπαίνουν καν στο γήπεδο: 

….αρκούνται να παρακολουθούν  άλλους να παίζουν.

Ο πολύς κόσμος έχει γίνει παθητικός θεατής ποδοσφαίρου και απλά βάζει γκόλ  με την φαντασία του.

«Μαλάκες… αυτό τους αξίζει», λένε τα αφεντικά.

Ο λαουτζίκος εξουσιοδοτεί άλλους «να παίζουν αντ´ αυτού» , όπως είπε και ο Ουμπέρτο Εκο.

Αυτοί μάλιστα, επειδή έχουν μικρή κατανάλωση ενέργειας στις κερκίδες,  βγάζουν την περισσευούμενη ενέργεια σε θυμό και επιθετικότητα: 

θυμώνουν που δεν παίζουν παιχνίδι οι ίδιοι και απλά καταναλώνουν το θέαμα.

Αυτή είναι η ζωή του μικροαστού… 

….του μεροκαματιάρη, του φτωχού,  που «δεν παίζει   παιχνίδι στην ζωή» : 

να κάθεται παθητικά στη γωνιά του και να ονειρεύεται με τηλεόραση και στοίχημα.

Όταν αποτρελαθεί , τότε θα του επιτρέψουν   να πλακώνεται με τον διπλανό του κακομοίρη για να μην πλακωθεί με το αφεντικό.

Τα αφεντικά.

Τελικά,  γίνονται αφεντικά αυτοί που έχουν αρκετό θράσος ώστε να πιστεύουν ότι είναι προορισμένοι για αφεντικά. 

Διότι η κυρία διαφορά του αφεντικού από τον υπάλληλο είναι ότι ο πρώτος πιστεύει οτι του αξίζει να είναι αφεντικό και ο υπάλληλος πιστεύει του αξίζει να είναι υπάλληλος: 

είναι θέμα αυτοαντίληψης.

Προφανώς που επέβαλαν αυτή την χαμηλή αυτοεκτίμηση. 

…στο σχολείο.

Από το δημοτικό κιόλας.

Αλλά είναι και είναι θέμα αντίληψής της πραγματικότητας. 

Έχουν διαφορετικό mentality.

Το αφεντικό βλέπει  τα προβλήματα σαν βατά εμπόδια που πρέπει να πηδήξει και ο υπάλληλος βλέπει τα προβλήματα σαν βουνά που δεν έχει νόημα κάν να πλησιάσει.

Ένας ευνούχος δεν ονειρεύεται ποτέ ότι μπορεί να κάνει σεξ… 

…έστω και αν ο ευνουχισμός  του είναι φανταστικός…

…μόνο μέσα στο μυαλό του.

Αυτά σκέφτομαι όταν βλέπω τα βιογραφικά των υποψηφίων βουλευτών, δημάρχων και λοιπόν θεσιθήρων: 

σε μεγάλο ποσοστό είναι άνθρωποι χαμηλών προσόντων με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους…ή με μεγάλη αρπακτικότητα… 

…ενώ, ταυτόχρονα, βλέπω να υπάρχουν εξαιρετικά αξιόλογοι άνθρωποι που είναι low profile και οι οποίοι δεν τολμούν να κάνουν τίποτα γιατί  δεν τολμούν  να διεκδικήσουν κάτι που τους αξίζει.

Όσο πιο πρωτόγονο είναι ένα κράτος, τόσο λιγότερο αξιοκρατικό είναι  και τόσο λιγότερο αξιοκρατικά λειτουργούν οι θεσμοί του.

Στα σοβαρά κράτη υπάρχουν  μηχανισμοί αξιολόγησης και επιλογής. 

Στις μπανανίες υπάρχει μηχανισμός επιλογής από το κοπάδι των προθύμων με τους γλείφτες, τα ψώνια και τα ξέκωλα.

Όταν το μαγαζί φαλιρίσει, όλοι αυτοί κατηγορούν τους «άλλους»:

τα άλλα ψώνια… που προηγήθηκαν,  ή που τους διαδέχθηκαν.

Και η ζωή συνεχίζεται.