Σιωπή

 …τώρα που καίγονται τα δάση , συνειδητοποιώ ότι η σταθερότερη φαντασίωσή μου είναι να είμαι μόνος σε ένα πέτρινο σπιτάκι, χωμένο στο δάσος και την ερημιά, σε απόλυτη ησυχία.

Ένας σκύλος μου αρκεί γιά  παρέα γιατί είναι φιλικός και σιωπηλός: μόνο γαυγίζει (ελπίζω, σπάνια)

Και δεν μιλάει (θαυμάσιο αυτό).

Ένας φύλακας άγγελος,  είναι μιά χαρά παρέα , επίσης.

Είναι φιλικός, προστατευτικός, σοβαρός , αξιοπρεπέστατος  και λιγομίλητος.

Οι υπόλοιπες «ομιλίες» της Φύσης, όπως το θρόισμα των δέντρων, το ρυάκι που κυλάει , τα πουλιά , τα τριζόνια και η  βροχή, είναι τέλειοι ήχοι.

Μου αρκούν.

Μαλακισμένες φωτιές, θα με  αφήσετε χωρίς φαντασίωση.